കനുസന്യാല്‍ ഇല്ലാത്ത നക്‌സല്‍ബാരിയിലൂടെ

 

  • കെ.എം. സന്തോഷ്‌കുമാര്‍

കനുസന്യാല്‍ അരങ്ങൊഴിഞ്ഞ നക്‌സല്‍ബാരിയിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിയോഗത്തിന് ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം 2011 മാര്‍ച്ചില്‍ നടത്തിയ ഒരു യാത്ര.

week0

ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പേര് ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അപരനാമമായി മാറുന്നത് ലോകത്തില്‍ തന്നെ അപൂര്‍വ്വമായിരിക്കും.പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ സിലി ഗുഡിയില്‍ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂറില്‍ താഴെ സമയം കൊണ്ട് എത്താവുന്ന സ്ഥലമാണ് നക്‌സല്‍ ബാരി. ദേശവ്യാപകമായിത്തന്നെ ഈ പേര് എന്തിന്റെയൊക്കെ പര്യായമായാണ് പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. തീവ്ര വിപ്ലവ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ, രക്തരൂക്ഷിതമായ ഏറ്റു മുട്ടലുകളുടെ, സാഹസിക യൗവ്വനത്തിന്റെ, അടുത്തകാലത്ത് മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ എന്ന പ്രയോഗം പ്രചാരത്തില്‍ എത്തുന്നതുവരെ വിവിധ തീവ്ര വിപ്ലവ വിഭാഗങ്ങളുടെ, അങ്ങനെ പലതിന്റെയും അപരനാമം ഈ ചെറിയ കാര്‍ഷിക ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരില്‍ നിന്നായിരുന്നു.

1967- ല്‍ പീക്കിങ് റേഡിയോയിലൂടെ ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി വിശേഷിപ്പിച്ച വസന്തത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കം ആരംഭിച്ചത് ഈ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നാണ്. കനുസന്യാലും ചാരു മജുംദാറും ജംഗല്‍ സന്താളും എല്ലാം വിപ്ലവ നേതാക്കളായി വളര്‍ന്നതും ഇവിടെ നിന്നാണ്. ലാല്‍ഗഡും ബസ്തറും അടക്കമുളള ഇന്ത്യയിലെ പല പ്രദേശങ്ങളും മാവോയിസ്റ്റുകള്‍ എന്ന് ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന നക്‌സലൈറ്റുകളുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ട് വാര്‍ത്തകളില്‍ നിറയുമ്പോഴും നക്‌സല്‍ ബാരിയില്‍ നിന്നു ഇപ്പോള്‍ പുറംലോകത്തിനു വാര്‍ത്തകളൊന്നുമില്ല. കാരണം മുമ്പേതന്നെ ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയുടെ സാധാരണ പ്രവര്‍ത്തനവഴികള്‍ സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ ചില ഗ്രൂപ്പുകള്‍ ഒഴികെ മറ്റു തീവ്രവാദ വിഭാഗങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോള്‍ ഈ മേഖലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല. ഇവിടുത്തെ എല്ലാ സാമൂഹിക ചലനങ്ങളുടെയും ഊര്‍ജ്ജഖനിയായി, ഈ ഗ്രാമവാസികളില്‍ ഒരാളായി ഇവിടെ ജീവിക്കുകയും ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ വിപ്ലവ ഗ്രൂപ്പുകളുടെ ഏകോപനത്തിനായി മരണം വരെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്ത്, നക്‌സല്‍ബാരിയുടെ പ്രതീകം തന്നെയായി മാറിയ കനു സന്യാലാകട്ടെ എഴുപതുകളില്‍ തന്നെ തീവ്രവാദ- വിഭാഗീയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളോടു വിട പറഞ്ഞിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചോരയുടേയും വെടിയുണ്ടകളുടെയും ചരിത്രം നക്‌സല്‍ബാരി ഗ്രാമത്തിന് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുമ്പ് മാത്രമാണുള്ളത്. ഇന്ന് ഇവിടെയാരും ‘ഗ്രാമങ്ങള്‍ മോചിപ്പിച്ച് നഗരങ്ങളെ ചുറ്റിവളയാ’മെന്ന് വ്യാമോഹിക്കുന്നില്ല. ഒരു നക്‌സല്‍ ഗ്രൂപ്പിന്റെയും റിപ്പോര്‍ട്ടുകളില്‍ വിപ്ലവ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ‘താവളപ്രദേശം’ആയി നക്‌സല്‍ബാരി പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

അങ്ങനെ വിസ്‌ഫോടനത്തിന്റെ എല്ലാ തീയും പുകയുമണഞ്ഞ്, തണുത്തുറഞ്ഞ ലാവയുടെ അവശേഷിപ്പുകള്‍ മാത്രം. പഴയ ചില അടയാളങ്ങളായി നിലനില്‍ക്കുന്ന നക്‌സല്‍ ബാരിയിലേക്കായിരുന്നു ആ യാത്ര. 2010 മാര്‍ച്ച് 23 -ന് സ്വയം ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച കനുദായെക്കുറിച്ചും വിപ്ലവത്തിന്റെ കനലുള്ള എല്ലാ ഹൃദയങ്ങളെയും ജ്വലിപ്പിച്ച ആ ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ചും അടുത്തറിയുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഭഗത് സിംഗ് രക്തസാക്ഷി ദിനമായ മാര്‍ച്ച് 23, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന് സ്വയം തിരശ്ശീലയിടാന്‍ അദ്ദേഹം തെരഞ്ഞെടുത്തത് ബോധപൂര്‍വ്വമായിരിക്കും. നക്‌സല്‍ബാരി ബസാറിനു കുറച്ചകലെയുള്ള ഹാത്തിഗാഷാ എന്ന ബസ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്ന് വലതുവശത്തേയ്ക്കുള്ള നാട്ടുവഴിയിലൂടെ ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്നാല്‍ കനു സല്യാന്റെ വീടായി. കമ്യൂണ്‍ എന്നോ ഓഫീസ് എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാവുന്ന ചെറിയ ഒറ്റമുറി വീട്ടിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം കമ്യൂണിസ്റ്റ് കാരന്റെ മാതൃകാജീവിതം നയിച്ചിരുന്നത്. ഒരു തടിക്കട്ടിലും മേശയും പഴയ ഒരു ടിവിയും കൊണ്ട് പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു ഈ സമുന്നത നേതാവിന്റെ ജീവിത സൗകര്യ സമൃദ്ധി. കേരളത്തിലെ പാര്‍ട്ടി ഓഫീസുകളും പല നേതാക്കളുടെയും ജീവിതവും കണ്ടു ശീലിച്ച നമ്മുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഈ കാഴ്ചയോട് പൊരുത്തപ്പെടാനാവില്ല. മേശപ്പുറത്തും ചുവര്‍തട്ടുകളിലും നിറയെ പുസ്തകങ്ങള്‍. ലേഖനങ്ങളും കുറിപ്പുകളും എഴുതി നിറച്ച നോട്ട്ബുക്കുകളും അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. ചുവരിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ ചിത്രങ്ങളുടെ നിരയില്‍ സഖാവ് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ ചിത്രവുമുണ്ട്. അടച്ചിട്ടിരുന്ന വീട് തുറന്നു തന്നത് സാന്തിമുണ്ട എന്ന വനിതാ പ്രവര്‍ത്തക. വാര്‍ദ്ധ്യകത്തോട് അടുത്ത ഈ സ്ത്രീയാണ് രോഗാവസ്ഥയില്‍ കനുദായെ പരിചരിച്ചിരുന്നത്.

‘എന്നും എല്ലാവര്‍ക്കും അഭയമായിരുന്ന താന്‍ ഗുരുതര രോഗാവസ്ഥയില്‍ മറ്റുള്ള വര്‍ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകരുത് എന്ന ചിന്തയാകാം ദായെ ഇങ്ങനെ ആത്മഹത്യയുടെ വഴി സ്വീകരിക്കുന്നതിലേക്ക് എത്തിച്ചത്… ‘അവര്‍ നിരുദ്ധകണ്ഠയായി. ബംഗാളിലെ ബുദ്ധദേവ് സര്‍ക്കാര്‍ എല്ലാവിധ ചികിത്സാ സൗകര്യങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടും അദ്ദേഹം നിഷേധിക്കുകയായിരുന്നു.സ്വന്തം വഴികളുടെ ശരികളിലൂടെ മാത്രം നടന്ന ആ ഏകാകി ആരുടെയും സൗജന്യവും സഹായവും സ്വീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പ്രദേശത്തെ തോട്ടം മേഖലയില്‍ കനുദാ നേതൃത്വം നല്‍കിയിരുന്ന ട്രേഡ് യൂണിയനും കാര്‍ഷിക സംഘടനയുമെല്ലാം ഇപ്പോഴും നസജീവമാണെന്ന് സംഘടനാ ഭാരവാഹികൂടിയായ സാന്തിമുണ്ട വിശദീകരിച്ചു. നക്‌സല്‍ബാരി സമരത്തിന്റെ നേതൃനിരയിലുണ്ടായിരുന്ന ജംഗല്‍ സന്താളിന്റെ വൃദ്ധ വിധവയും അപ്പോള്‍ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

1929 ജനുവരി മൂന്നിന് ഡാര്‍ജിലിംഗിലെ ഹുസിയോഗ് ഗ്രാമത്തില്‍ ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബത്തില്‍ ആനന്ദ് ഗോവിന്ദ സന്യാലിന്റെയും നിര്‍മ്മലയുടെയും മകനായി ജനിച്ച കനു സന്യാല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചാണ് അവിഭക്ത കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ മുഴുവന്‍ സമയ പ്രവര്‍ത്തകനായത്. 1969 ല്‍ സിപി ഐ ( എം എല്‍) രൂപീകരണം കല്‍ക്കത്തയില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്.രാജ്യത്തെ വിപ്ലവ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് വ്യക്തമായ ദിശാബോധം ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നതിനു ചൈനീസ് നേതാക്കളുമായി ചര്‍ച്ച നടത്താന്‍ രഹസ്യമായി പോയ സംഘത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു കനു സന്യാല്‍.

പതിനെട്ട് വര്‍ഷം ജയിലിലും പതിനഞ്ച് വര്‍ഷം ഒളിവിലുമൊക്കെയായി ആറ് പതിറ്റാണ്ടു നീണ്ട രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിനുടമയായ അദ്ദേഹം ആരോഗ്യപരമായ കാരണങ്ങളാല്‍ സ്വയം വിരമിച്ചത് പ്രസ്ഥാനത്തില്‍ നിന്നു മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തില്‍ നിന്നുകൂടിയായിരുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ വിമോചനത്തിന് തനിക്ക് ബോധ്യമുള്ള വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയും താരതമ്യങ്ങളില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരനായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. ആ ജീവിതം മാതൃകാപരമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ മരണമോ? ചില ജീവിത മാതൃകകള്‍ ആദരണീയമാകുമ്പോള്‍ തന്നെ അനുകരിക്കാന്‍ അരുതാത്തതുമാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ ആദിവാസി ജനസംഖ്യയില്‍ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന സന്താള്‍ വിഭാഗമാണ് ആ മേഖലയിലെ ഭൂരിപക്ഷവും. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പദാവലി അനുസരിച്ച് ദരിദ്ര ഭൂരഹിത കര്‍ഷകര്‍. അവരുടെ പോരാട്ടത്തിന്റെ മുന്നേറ്റത്തിലും തിരിച്ചടിയിലും എല്ലാം, ത്യാഗങ്ങളിലും സഹനങ്ങളിലും അവര്‍ക്കൊപ്പം കനുദാ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതല്ലേ തങ്ങള്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിച്ച നേതൃത്വത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു ജനത പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ഇത്തരം സമര്‍പ്പിത ജീവിതങ്ങളെയല്ലേ കാലുഷ്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഇക്കാലത്ത് പ്രതീക്ഷാപൂര്‍വ്വം നാം അന്വേഷിക്കുന്നത്.

ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളുടെ ഊഷരതയില്ലാത്ത, കേരളീയ പരിസരങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ശോഷിച്ച പുഴയ്ക്കരികിലൂടെയുള്ള നാട്ടുവഴിയിലൂടെ യാത്ര തുടര്‍ന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ‘ടിയാനന്‍മെന്‍ സ്‌ക്വയര്‍’ എന്ന് എഴുതിയ ബോര്‍ഡ് വെച്ച ചാരു മജുംദാരുടെ പ്രതിമ നിലകൊള്ളുന്ന മജുംദാര്‍ സരണിയിലേക്ക് ഒരു സൈക്കിള്‍ റിക്ഷയില്‍ യാത്ര.മാര്‍ക്‌സും ലെനിനും സ്റ്റാലിനും മാവോസേതുങ്ങിനുമൊപ്പം ലിന്‍പിയാവോ എന്ന വിപ്ലവനേതാവിന്റേയും പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു അവിടെ. അതി തീവ്ര- സായുധ നിലപാടുകളാല്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ദിശാവ്യതിയാനം വരുത്തി എന്നതിനാല്‍ പിന്നീട് ചരിത്രത്തിലൊരു പാര്‍ട്ടിയും ലിന്‍പിയാവോയെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് കൂടി ഓര്‍ത്തു പോവുമ്പോള്‍, ആ സ്മാരകം പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പാഠങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നു തരുന്നു.

ശ്രീകാകുളവും ഭോജ്പൂരും ധര്‍മ്മ പുരിയും പുല്‍പ്പളളിയും കായണ്ണയും കേണിച്ചിറയും എല്ലാം അക്രമണങ്ങളോ ഏറ്റുമുട്ടലുകളോ ഒക്കെയായ നക്‌സലൈറ്റ് ഇടപെടലുകളാല്‍ ശ്രദ്ധേയമായ പേരുകളാണ്. എന്നാല്‍ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളുടെ സാസ്ഥ്യത്തിന്റെ റിക്ടര്‍ സ്‌കെയില്‍ ഭീതിദമായ ആവേഗങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ച തുടര്‍ ചലനങ്ങളുടെ പ്രഭവകേന്ദ്രം എന്ന നിലയില്‍ നക്‌സല്‍ബാരിയുടെ ഇടം സവിശേഷമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വഴിത്തിരിവാണ് ഈ ഗ്രാമം. അതിന്റെ മാര്‍ഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തുകയും ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയുമാകാം. എന്നാല്‍ ഒരു വിധിതീര്‍പ്പിനു മുമ്പ് ഇന്ത്യന്‍ ഗ്രാമങ്ങളുടെ വര്‍ത്തമാന ദുര്‍വിധികളോട് നമുക്ക് എന്ത് ഉത്തരമാണുള്ളതെന്നു കൂടി വ്യക്തമാക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. വ്യവസ്ഥയുടെ വൈകല്യങ്ങള്‍ മൂലം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാവുന്ന ചുഴലികളെക്കുറിച്ചുള്ളവ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു നക്‌സല്‍ബാരി. അതിന്റെ അടിസ്ഥാന കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി പരിഹരിക്കാനുള്ള ദീര്‍ഘ വീക്ഷണമോ സമചിത്തതയോ ദൗര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ഭരണാധികാരികള്‍ക്കില്ലാതെ പോയി.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വയലുകളിലും കുടിലുകളിലും വെടിയുണ്ടകള്‍ കൊണ്ട് എന്തിനെയാണോ അധികാരികള്‍ തടഞ്ഞു നിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചത്. മറ്റിടങ്ങളില്‍ പലരൂപങ്ങളില്‍ ആ ചുഴലി പടരുകയാണ് അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടിനിപ്പുറവും.

You must be logged in to post a comment Login