ഭവാനിപ്പുഴ പിന്നെയും ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു

Weekend-April-91
എല്ലാ പുഴകളും പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഒഴുകുമ്പോള്‍ അട്ടപ്പാടിയിലെ ഭവാനിപ്പുഴ കിഴക്കോട്ട് ഒഴുകുന്നു. ഭവാനിപ്പുഴപോലെ ഒഴുക്കിലും ഓളങ്ങളിലും വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തി നീതിക്കും ന്യായത്തിനും വേണ്ടി പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യനും വേണ്ടി ഉറച്ച ശബ്ദവുമായി ഒരാള്‍. അതാണ് മാണിയച്ചന്‍. വ്യവസ്ഥാപിത വിദ്യാഭ്യാസ ദര്‍ശനങ്ങള്‍ക്കും സാമൂഹ്യ മാതൃകകള്‍ക്കും ബദല്‍ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാനുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥമായ അന്വേഷണമാണ് മാണിയഛന്റെ ജീവിതം. അട്ടപ്പാടി എന്ന മലനാടിനെയും അവിടുത്തെ ആദിവാസികളെയും ശരിയായ വഴിക്കു നയിക്കാന്‍ മാണിയച്ചന്‍ പരിശ്രമം തുടങ്ങിയിട്ട് നാലുപതിറ്റാണ്ടായി. ജനകീയ സമരങ്ങള്‍, വൈജ്ഞാനിക സാമൂഹ്യമുന്നേറ്റങ്ങള്‍, ഗ്രാമവികസനം, മാനവികത തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളില്‍ വേറിട്ട കാഴ്ചപ്പാടും പ്രവര്‍ത്തനശൈലിയുമുണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തിന്. മതം, ജാതി, രാഷ്ട്രീയം, സംസ്‌ക്കാരം ഇത്തരം വൈജാത്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം അതീതമായ വ്യക്തിബന്ധങ്ങളും മാനുഷികസമീപനങ്ങളും മാണിയച്ചന്റെ തനിമയാണ്.

1946 മാര്‍ച്ച് 3 ന് കോട്ടയം ജില്ലയിലെ കാണക്കാരി പഞ്ചായത്തിലെ കടപ്പൂര് കരദേശത്ത് ദേവസ്യ പറമ്പേട്ടിന്റെയും ഏലിയാമ്മയുടെയും നാലാമത്തെ മകനായി ജനിച്ചു. 1971 ലായിരുന്നു മാണി പറമ്പേട്ടിന്റെ വൈദികപട്ടം. 1977ലാണ് മാണിയച്ചന്‍ അട്ടപ്പാടി ചുരംകയറി എത്തുന്നത്. അട്ടപ്പാടിയില്‍ എത്തിയശേഷയം മറ്റൊരു സന്യാസ സമൂഹത്തോടൊപ്പം കുറെനാള്‍ ചെലവഴിച്ചു. പാലക്കാട് രൂപത അദ്ധ്യക്ഷന്‍ ആജ്ഞാപിച്ചതനുസരിച്ച് ഏതാനും മിഷന്‍ ഇടവകകളുടെ ആത്മീയാലാപനം നിര്‍ ബന്ധമായും ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. അട്ടപ്പാടിയുടെ വിദൂര മലമടക്കുകളിലായിരുന്നു ചുമതലകള്‍ ഏറെയും. ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ഊരുകളില്‍ പോയി ദിവ്യബലി അര്‍പ്പി ക്കുക ഏറെ ദുഷ്‌ക്കരമായി. പ്രശ്‌നപരിഹാരത്തിന് മാണിയച്ചന്‍ കണ്ട പോംവഴി എന്തെന്നോ ? ഒരു കുതിരയെ സ്വന്തമാക്കുകയായിരുന്നു. താടിക്കാരനായ ഒരച്ഛനെയും കൊണ്ട് കുതിക്കുന്ന കുതിരയെ അട്ടപ്പാടിക്കാര്‍ ഇന്നും ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. ഗവേഷകന്‍, സംഘാടകന്‍, മനുഷ്യാവകാശപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ഇങ്ങനെ വിവിധ നിലകളില്‍ വിരാജിക്കുമ്പോഴും ആര്‍ത്തിയും ആസക്തിയും നിറഞ്ഞ ഇന്നത്തെ ജീവിതരീതികള്‍ ക്ക് ചെറുകുടുംബങ്ങളുടെ സംഘടിത രൂപീകരണത്തിലൂടെ പരിഹാരം നിര്‍ദ്ദേശിക്കു കയാണ് ഇദ്ദേഹം. പ്രതിരോധവും പ്രതിഷേധവും സ്വജീവിതത്തിന്റെ കടമയാണെന്ന് കരുതുന്നു; അതിന്റെ വഴികള്‍ എത്ര ദുര്‍ഘടമായാലും.

പച്ചമണ്ണ്

ആലപ്പുഴ ജില്ലയോളം വിസ്തൃതിയുള്ള മനോഹര ഭൂപ്രദേശമാണ് അട്ടപ്പാടി. ഈ പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകള്‍ നീലഗിരി ജൈവമേഖലയോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. സൈലന്റ്‌വാലി എന്ന പ്രസിദ്ധമായ മഴക്കാടുകളിലേക്ക് പ്രവേശന നഗരിയായ മുക്കാ ലിയില്‍നിന്ന് 22 കിലോമീറ്റര്‍. മാറിമറിയുന്ന കാലാവസ്ഥയുള്ള അട്ടപ്പാടിയിലെ ജനതക്ക് മണ്ണുമായിട്ടാണ് ജന്മാന്തരബന്ധം. കാട്ടുവിഭവങ്ങള്‍ കഴിച്ചും കാട്ടരുവികളിലെ കുളിര്‍ജലം കുടിച്ചുമായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. ഗോത്രവിഭാഗങ്ങള്‍ പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്. പ്രകൃതിയോടിണങ്ങി ജീവിക്കുകമാത്രമാണുണ്ടായത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് സ്വതന്ത്രവും സുഭിക്ഷവുമായിരുന്നു ആദിവാസി ജീവിതം. എ ന്നാല്‍ അവര്‍ തിങ്ങിപാര്‍ക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലെല്ലാം അനധികൃത മദ്യക്കച്ചവടം വ്യാപകമായതോടെ അവരുടെ സ്വത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇന്ന് എല്ലാവിധത്തിലും അവര്‍ക്കുനേരെയുള്ള കയ്യേറ്റ ങ്ങളും ചൂഷണങ്ങളും വര്‍ധിച്ചിരിക്കുന്നു. നിയമം നല്‍കുന്ന സൗകര്യങ്ങളും അര്‍ഹതപ്പെട്ട അവകാശങ്ങളും ചോദിച്ചുവാങ്ങാന്‍ അവര്‍ക്ക് അറിയില്ല. ഈ ദൗര്‍ബല്യമാണ് കാടിന്റെ മക്കള്‍ ചൂഷണത്തിനിരയാകുന്നതിന്റെ കാരണം. വനഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ആദിവാസികള്‍ 3 വിഭാഗങ്ങളായിരുന്നു. കുറുംബരാണ് ഇപ്പോഴുള്ളത്. മല്ലീ ശ്വരനെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. വര്‍ഷംതോറും ശിവരാത്രി ദിനത്തില്‍ ചെമ്മണ്ണൂരിലെ മല്ലീശ്വരക്ഷേത്രത്തില്‍ നടക്കുന്ന ഉത്സവം ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ആഘോഷമാണ്.

നെല്ലും പതിരും

അട്ടപ്പാടിയിലെത്തിയ മാണിയച്ചന്‍ അവരിലൊരാളായി ജീവിച്ചു. ഇതിനായി 192 ഊരുകളും അദ്ദേഹം സന്ദര്‍ശിച്ചു. ആദിവാസി ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗമായ കൃഷി, നായാട്ട്, വനവിഭവം തേടല്‍, പരമ്പരാഗത വൈദ്യവും ചികിത്സയും, മൃഗസം രക്ഷണം ഇതെല്ലാം മാണിയച്ചനും സ്വീകരിച്ചു. അനൗപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂ ടെയും അറിവനുഭവങ്ങളിലൂടെയും സ്വയം പര്യാപ്തരാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 30 ആദിവാസി കുട്ടികളെ തന്നോടൊപ്പം പാര്‍പ്പിച്ചു. സഹകരണം, അദ്ധ്വാനം, കൃഷിപ്പണികള്‍ എന്നിവയിലൂടെ ആദിവാസി കുടുംബങ്ങളെ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കാനു ള്ള നീക്കം എത്രയോ ശ്രമകരമായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിയെ പുനഃസ്ഥാപിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് അവരോടുതന്നെ ആദ്യം പൊരുതേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

ആദിവാസികളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അറിവായും സ്‌നേഹമായും സാന്ത്വനമായും സംക്രമിക്കാന്‍ മാണിയച്ചന് കഴിഞ്ഞു. ഗോത്രവര്‍ഗക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ ആഴ ത്തില്‍ സ്വാധീനിച്ച് അവരുടെ പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കാന്‍ സാധ്യമായ ഇടപെടല്‍ തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ജീവിതം മുഴുവന്‍ വളഞ്ഞുകെട്ടിയ ബന്ധനങ്ങളില്‍നിന്ന് അവര്‍ ഇപ്പോഴും മോചിതരല്ലെന്നാണ് മാണിയച്ചന്‍ കരുതുന്നത്.

പരസ്പരാനന്ദ ബന്ധുസമൂഹം

അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും അനാചാരങ്ങള്‍ക്കുമെതിരെയുള്ള നയവികാസങ്ങള്‍ ശക്തിപ്പെടുകയും യുക്തിവാദദര്‍ശനം ജീവിതത്തില്‍ സ്വാംശീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ തന്റെ വൈദിക വേഷം മാണിയച്ചന്‍ അഴിച്ചുവെച്ചു. മാനവികതയിലൂന്നിയ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ലിംഗനീതിയിലധിഷ്ഠിതമായ അന്വേഷണങ്ങളും അനുഭവതലങ്ങളിലെത്തിച്ചു. കാലുഷ്യമില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നിര്‍മിതിക്ക് പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറമുള്ള ജനക്ഷേമപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനാവശ്യമായ നിയമങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവരുന്നതില്‍ സര്‍ക്കാരുകളുടെ പരാജയത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ശാസ്ത്രം, യുക്തിചിന്ത, സ്ത്രീ-പുരുഷപാരസ്പര്യം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, സംഘജീവിതം, സര്‍ഗാത്മകത, പരസ്പരാനന്ദബന്ധുസമൂഹം എന്നീ ആശയങ്ങളില്‍ സ്വന്തമായ ഒരു ദാര്‍ശനികത തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തി. ആദിവാസികള്‍ക്കു മാത്രമല്ല മുഴുവന്‍ ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും സ്വീകാര്യമാകേണ്ട രഞ്ജിപ്പും കൂട്ടായ്മയും വിശദമാ ക്കുന്ന ഒരാശയത്തിന്റെ പ്രചാരണം.

21-ാംനൂറ്റാണ്ടിലെ മനുഷ്യജീവിതത്തെയും അവരുടെ സാമൂഹ്യ രാഷ്ട്രീയ വര്‍ഗീയ സംഘര്‍ഷങ്ങളെയും മാറ്റി പണിയുന്ന ഒരു ചിന്താസരണി. മനുഷ്യരുടെ അടിസ്ഥാനചോദനകളെ അനുചിതമായി വിലയിരുത്തുന്ന യാ ഥാര്‍ത്ഥ്യ നിഷ്ഠമല്ലാത്ത സദാചാരക്രമത്തെ വിമര്‍ശിക്കുന്ന ഒന്ന്. പരമ്പരാഗതരൂപക ങ്ങളെ ഉടച്ചുവാര്‍ക്കുന്ന പാടിപ്പതിഞ്ഞ പല്ലവികളെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു സുസ്ഥിരജീവിതദര്‍ശനം. ഇത് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ വൈമനസ്യമുള്ളവര്‍ ഏറെ കാണുമെങ്കിലും വ്യവസ്ഥിതിയുടെ മാറ്റത്തിനായി കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളമിങ്ങോളം ഈ എഴുപത്തിരണ്ടുകാരന്‍ അവിരാമം സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആദിവാസികളുടെ കാവലാള്‍

ധീരനും സര്‍വ്വോപരി ത്യാഗസമ്പന്നനുമായ ഈ പഴയ സുവിശേഷകന് മലനാടിന്റെ ഓരോസ്പന്ദനവുമറിയാം. കേന്ദ്രസംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരുകളും സന്നദ്ധസംഘട നകളും അട്ടപ്പാടിയിലേക്ക് ഒഴുക്കിയ ഫണ്ടുകള്‍ അനവധിയാണ്. അതൊന്നും അടിസ്ഥാനവിഭാഗത്തിലേക്ക് ഫലപ്രദമായി എത്തിയില്ല. പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട ഫണ്ടുകള്‍ അര്‍ഹരിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ അട്ടപ്പാടി എന്നേ സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലന്റായേനെ. ആദിവാസികള്‍ ഭൂമിക്കുവേണ്ടി, അന്നത്തിനുവേണ്ടി ഇപ്പോഴും നിലവിളിക്കുന്നു. അവരുടെ സ്വാഭാവികകൃഷി വേരോടെ പിഴുതെറിയപ്പെടുന്നു. അവര്‍ നാടിന്റെ, സംസ്‌ക്കാരത്തിന്റെ പൈതൃകസമ്പത്താണ്. അവരുടെ ഉന്നമനം മുഖ്യമായതിനാല്‍ അട്ടപ്പാടി വിടാന്‍ അച്ചന്‍ ഒരുക്കമല്ല. കഠിനമായ മലമടക്കുകള്‍ താണ്ടിയ കാലുകള്‍ ദുര്‍ബല മാണിന്ന്. നാലു പതിറ്റാണ്ടുകാലത്തെ അനുസ്യൂതമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെ ഗൗരവമായി സമീപിക്കാന്‍ അധികാരികള്‍ ഇപ്പോഴെങ്കിലും മുതിരുന്നുണ്ട്. വിമര്‍ശിച്ചവര്‍ പലരും മാണിയച്ചന്റെ വലിയ മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധിയും നേര്‍മയും അംഗീകരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാണിയച്ചന്‍ പകര്‍ന്നു നല്‍കിയ ഗതികോര്‍ജ്ജമാണ് ഇപ്പോള്‍ അട്ടപ്പാടിയിലെ ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ ചാലകശക്തി എന്നുപറയാം.

ആദിവാസികള്‍ക്ക് സഹവാസികളുമായി ദൃഢമായ അടുപ്പം വേണമെന്നും അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കാന്‍ കൃഷിയല്ലാതെ മറ്റു വഴിയില്ലെന്നും വിദ്യാഭ്യാസം ജന്മാവകാശമാണെന്നും ഏവരും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മതേതര രാജ്യത്ത് മതനിരപേക്ഷത ശക്തിപ്പെടണമെന്നും വിദ്യാഭ്യാസത്തെ മൗലികമാക്കാനുള്ള നടപടികളുണ്ടാകുമ്പോള്‍ ഗോത്രവര്‍ഗങ്ങളെ എങ്ങനെ മാറ്റി നിര്‍ത്തുമെന്നും മാണിയച്ചന്‍ ചോദിക്കുന്നു. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ വിവേചനം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സകലവ്യവസ്ഥിതിയോടും മാണി പറമ്പേട്ട് കലഹിക്കുന്നു. കുടിനീര് തിരയുന്ന, വരള്‍ച്ചമൂടിയ, ശിശുമരണം സംഭവിക്കുന്ന അട്ടപ്പാടിയുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളെ അനന്തമായി നീട്ടികൊണ്ടുപോകരുതെന്നും ജീവിക്കാന്‍ വെമ്പല്‍കൊള്ളുന്ന മനുഷ്യമക്കള്‍ ഈ മലമടക്കുകളിലുണ്ടെന്നും ആദിവാസികളുടെ ഈ കാവലാള്‍ വിളംബരം ചെയ്യുന്നു.

ദാരിദ്ര്യവും പിന്നോക്കാവസ്ഥയും മാറ്റി വിജയത്തിന്റെ വഴി കാണിക്കുന്ന മാണിച്ചന് കൃഷിയോടാണ് പ്രിയം. അട്ടപ്പാടി ഐ എച്ച് ആര്‍ ഡി കോളേജ് പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ വയനാട് സ്വദേശിനി സലോമിയെന്ന ജീവിതപങ്കാളിയോടൊപ്പം, പരമ്പരാഗതമായ ജീവിതത്തിന്റെ വാര്‍പ്പുമാതൃകകളെ നിഷേധിച്ച്, നൈതികതയിലും മാനവികതയിലുമൂന്നിയ പുതിയ ജീവിതവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു ഇദ്ദേഹം.

You must be logged in to post a comment Login